Legieć Adam - chłopak z „mechanika” w Zamościu, teraz kapitan statku, który podbił Nową Zelandię

KASKADER POD JAPOŃSKĄ BANDERĄ

- Tylko szaleniec podejmie się tego zadania – mówiono o rejsie tankowcem do najodleglejszych platform wiertniczych na wodach Oceanu Antarktycznego. A on popłynął. Stanął za sterami japońskiego statku „Akama”. Polski kapitan... z Zamościa.
Rzecz o kapitanie Adamie Legieciu (48 l.), który dokonał wyczynu, jakiego nikt przed nim się nie podjął. O spektakularnym i bardzo niebezpiecznym rejsie tankowca pod dowództwem zamościanina usłyszał cały świat. Obszerne wywiady z Polakiem przeprowadzały stacje BBC oraz CNN, relacjonowały media nowozelandzkie i australijskie. Osobiście gratulowała Helen Clark, premier Nowej Zelandii. Informacja o kapitanie Adamie Legieciu dotarła także do redakcji „Tygodnika Zamojskiego”.


Żyd doniósł z dumą


O wyczynie zamościanina było głośno na świecie, ale nie w Polsce. Wprawdzie ten ryzykowny rejs zakończył się 16 sierpnia, my dowiedzieliśmy się miesiąc później.
Do redakcji „TZ” przyszedł list, z miasta Brisbane w Australii.
„Jestem starym polskim Żydem, któren wyjechał z naszego kraju w 1968 r., jako młody chłopak. Urodzony jestem w Izbicy, to takie małe miasteczko koło Zamościa – rozpoczyna Joseph Werner Ashebohn. „Dzieci mam porozrzucane wszędzie po całym świecie. Jeden syn mieszka w Nowej Zelandii, jest tam robotnikiem kompanii naftowej. Od niego to dostałem wiadomość, co mnie i moich wszystkich tutaj znajomych Polaków tak bardzo poruszyła i ucieszyła”.
Pan Joseph pisał dalej, że syn jego o wyczynie krajana z Zamościa opowiadał z wielkim podziwem. Powtarzał słowa mieszkańców całej Nowej Zelandii.
Adam Legieć dotychczas pływał pod brytyjską banderą. Niedawno zmienił armatora – na japońskiego . To był jego pierwszy rejs dla Japończyków (wzięli go ze względu na umiejętności i doświadczenie na tankowcach). 

Tam gdzie foki i wieloryby

Kapitan dowodził tankowcem „Akama”. Podjął się bardzo ryzykownej misji (Nowozelandczycy i Japończycy długo szukali kapitana, gotowego do tego zadania). Poprowadził statek do platformy wiertniczej położonej w bardzo niebezpiecznym rejonie Oceanu Antarktycznego. „Ta wieża jest już najdalej położona na południe, daleko od brzegów lądu, tam już tylko wieloryby i foki” – pisze stary Żyd z Izbicy. Teraz panuje tam środek surowej zimy. Pogoda podła, silne wichury (rejs trwał gdy wiał wiatr z prędkością 100 km na godz.) i spowodowany silnymi prądami morskimi sztorm, podczas którego fale sięgają 5-6 m. wysokości. Dotychczas nikt nigdy nie podpłynął w te rejony tankowcem.
„ A ten polski kapitan podprowadził swój statek na dystans 40 m od wieży i załadował na full ropa naftowa” – czytamy w liście z Australii. „On musi być mistrzem nad mistrze, bo że bardzo odważny i doświadczony, to byłoby za mało. Mógł to zrobić geniusz morski (...). Aż mi łzy w oczach stały i wcale się  nie wstydzę tego płaczu, bo to z radości i dumy”.
I podkreśla, że ten polski kapitan z Zamościa pokazał tamtym i światu, że można to zrobić, do tego potężnym taknowcem (wcześniej czyniły to jedynie małe statki specjalistyczne).

Ojciec i syn - wilki morskie

Całą akcję transmitowała na żywo telewizja Nowej Zelandii, jej przebieg śledziła z uwagą premier Helen Clark. Szefowa rządu potem osobiście dziękowała i gratulowała Polakowi roboty. Posypały się gratulacje od dyrektora generalnego japońskiego armatora i szefów kompanii naftowych Nowej Zelandii i Australii.
Rodzina kapitana o niczym nie wiedziała.
Zadzwonił gdy było już po wszystkim. Pytał czy wiemy o jego wyprawie. Skąd? Dopiero trochę opowiedział – mówi Urszula Legieć, żona kapitana. - Było ciężko. W tym rejonie siadają radary, zawodzi GPS, szwankują komputery, potrzebne są niezwykłe umiejętności, wyczucie i szczęście. Adam je miał. Powiedział tylko, że nagrał film z akcji. Obejrzycie – osiwiejecie.
Pani Urszula opowiada jeszcze, że małżonek mocno podkreślał w wywiadach skąd pochodzi. 
- Mówił, że jest wilkiem morskim z uroczego miasteczka na wschodzie Polski. Renesansowego Zamościa. A co? Niech wiedzą, że Polacy potrafią – cieszył się Adam, a ja razem z nim – z dumą opowiada jego żona. - I dodał, że to nie do końca jego sukces. Ma świetną załogę, Chorwatów, Serbów i Filipińczyków. To wspólny wyczyn.  
 - Tata zawsze zaskakuje. Nie chce, żebyśmy się martwili. To standard. Zresztą tata lubi wyzwania i ryzyko  – dodaje Ismena, córka kapitana.
Nie tylko on, bo jego syn Wojtek, obecnie student czwartego roku Akademii Morskiej w Gdyni, także pływa na gazowcach. Właśnie jest w rejsie w okolicach Japonii i Kataru.

Przyjaciel z tej samej ziemi

O rejsie „Akamy” rozpisały się nowozelandzkie gazety. Kopię jednego  z artykułów dostaliśmy razem z listem od pana Josepha.
Izbicki Żyd postanowił odwiedzić dzielnego kapitana z Polski. Gdy dowiedział się, że jest jego krajanem był „przeszczęśliwy”.
- Mąż opowiadał, że na statku pojawił starszy pan. Chciał koniecznie rozmawiać z kapitanem – mówi Urszula Legieć. Teraz się zaprzyjaźnili. Ten Żyd odwiedza męża, gdy tylko zawiną do Brisbone. Spotyka się też z załogą.
„Te wszystkie Filipińczyki, co tworzą załogę, patrzą i wierzą kapitanowi bardziej niż jakiemuś Bogu” - ocenia pan Joseph. I mocno podkreśla, że swoją radością i dumą chce się podzielić ze wszystkimi w Zamościu. Za pośrednictwem „TZ”, który wpadł mu w ręce, gdy był u sąsiada-Polaka, rodem z Hrubieszowa (rodzina przysyła mu polskie gazety, także „TZ”). Chciał znaleźć kontakty przed placówki dyplomatyczne, ale – jak napisał - „nasza ambasada i konsulat nie maja głowy do kontaktu z Polonią”.
Na zakończenie listu Joseph Werner Ashebohn dodał: „Chwalę się przed wszystkimi znajomymi tym, że ten polski kapitan pan Adam Legieć jest z tego samego kraju i z tej samej ziemi co ja!”.


Ocenia kapitan Zdzisław Wyszyński, zamościak, dowodzący m.in. statkiem „Ziemia Zamojska”.

Prawie kaskader
Zadziwia już sam fakt, że Japończycy powierzyli dowództwo nad swoim statkiem kapitanowi z innego kraju. Musieli mieć o nim i o jego umiejętnościach bardzo dobrą opinię. To bardzo wymagający i bezwzględny armator, który zatrudnia tylko profesjonalistów najwyższej klasy. Rejs kapitana z Zamościa to bezwzględny wyczyn, prawie kaskaderski. Wody u wybrzeży Nowej Zelandii to dla marynarzy jeden z najniebezpieczniejszych rejonów świata, zwłaszcza pod względem nawigacyjnym. Tu dochodzi do częstych kolizji i awarii statków. Są też, nierzadko, przypadki zatonięć jednostek. Tu ścierają się bardzo silne prądy oceaniczne, występują silne wichury i wysokie sztormowe fale. Tam w tej chwili jest środek zimy. Te warunki i ta pora sprawiają, że prowadzenie małego statku jest ogromnym ryzykiem. A jeśli udało się to z potężnym tankowcem, to mistrzostwo świata. Dodam jeszcze, że samo dowodzenie tankowcami jest juz niebezpieczne, to pływająca bomba. Tym większe uznanie dla naszego rodaka.         

powrót