MOJA NIEMA RYWALKA

Tego lata, jak co roku, postanowiliśmy ze znajomymi wyruszyć na saksy do Grecji. Po przekroczeniu greckiej granicy, udaliśmy się do naszego zaprzyjaźnionego gospodarza, u którego zazwyczaj pracowaliśmy. Umówiliśmy się, że po dwóch tygodniach, które spędzimy odpoczywając na wybrzeżu, zjawimy się gotowi do pracy. Pewnego popołudnia na naszym campingu pojawił się Adam (nasz znajomy Grek) ze swoim kolegą i zaproponował dwóm osobom wyprawę do Aten, dokąd prowadziły go interesy. Była to świetna okazja do zwiedzenia greckiej stolicy oraz jej największego skarbu - Akropolu. Wśród szczęśliwców, którzy wygrali wyjazd, znalazłam się ja i moja przyjaciółka. Szybko spakowałyśmy się i już siedziałyśmy w samochodzie. Moje miejsce wypadło koło poznanego dzień wcześniej znajomego Adama, który miał z nami jechać przez najbliższe 100 kilometrów. Kolega Adama szybko nawiązał rozmowę. Na początku pojawiły się tradycyjne pytania o imię, wiek, zawód, pracę, zainteresowania... Rozmowa nie trwała zbyt długo, gdy usłyszałam przedziwne, ale i przede wszystkim absurdalne pytanie: "Do you mary me?". Oczywiście myślałam, że się przesłyszałam, więc pominęłam pytanie milczeniem. Nastąpiła chwila ciszy, po której pytanie powtórzyło się. Pytanie było bezsensowne, a człowiek, który je zadawał, nie był chyba poważny i nie można go było brać na serio. Natychmiast pomyślałam, że szczęściem jest fakt, że nikt, oprócz nas, nie zna angielskiego. Zerknęłam na chłopaka, który siedział obok mnie. Właściwie dopiero pierwszy raz przyjrzałam mu się dokładnie i uważnie. Wtedy na campingu nie zwróciłam na niego zupełnie uwagi. Kim był? Dlaczego zadawał tak szalone pytania? Nie wiem, jak długo milczałam. Poczułam nagle, że z zamyślenia wyrwał mnie czyjś dotyk dłoni. To był on.
Helena