NORMALNI EKSTREMALNI

Frantic Riders Squad (z angielskiego „Grupa wściekłych jeźdźców") tworzą trzej bracia: 20-letni Sebastian (na co dzień studiuje w Politechnice Lubelskiej), 17-letni Kamil (uczeń liceum), 16-letni Łukasz (uczeń technikum) i ich 19-letni kolega Bartek (również uczeń liceum).

Przygoda z motocyklami każdego z nich zaczęła się kilka lata temu. Jeździli poczciwymi komarami, mz-kami. Dziś dosiadają motocykli japońskich (kawasaki, honda, yamaha). Jazdą kaskaderską (lub jak kto woli akrobatyczną), czyli tzw. stuntem, zarazili się oglądając filmy z udziałem amerykańskich motocyklistów.

- Zawsze kręciła nas adrenalina, a ten sport dostarcza jej bardzo dużo - mówi Sebastian. - Naszej ulubionej rozrywce poświęcamy praktycznie każdą wolną chwilę. Jeździmy nawet wtedy, gdy na dworze jest tylko kilka stopni powyżej zera. W tym roku trenowaliśmy nawet w styczniu. Z miesiąca na miesiąc chcemy rozwijać swoje umiejętności tak, by kiedyś dorównać tym najlepszym. Dla nas wszystkich wzorem do naśladowania są światowej sławy kaskaderzy: Craig Jones, Chris Pfeiffer, AC Farias.

Członkowie Frantic Riders Squad potrafią zrobić na swoich motocyklach bardzo widowiskowe triki. Jeżdżą na tylnym (tzw. wheelie) lub przednim kole (tzw. stoppie), „palą gumę" w czasie jazdy. Popisowym trikiem Bartka jest tzw. apehanger. Jest to sztuczka, podczas której motocykl jedzie w totalnym pionie oparty na stalowym wsporniku zamontowanym za siedzeniem. W tym czasie kierowca, trzymając się kierownicy, zwiesza się z motocykla wlokąc za nim nogi. Z kolei Sebastian potrafi wykonać widowiskową sztuczkę zwaną high chair. -Siadam na zbiorniku paliwa w ten sposób, że nogi mam przełożone przez kierownicę - mówi. - Wtedy, puszczając szybko sprzęgło i jednocześnie dodając gazu, podrywam do góry przednie koło.

Młodsi bracia Sebastiana potrafią już np. zawracać motocyklem, jadąc na tylnym lub przednim kole.

Chłopaki z Frantic Riders Squad zgodnie twierdzą, że to, co robią jest dość bezpieczne. - Zagrożenie stwarzają motocykliści jeżdżący po ulicach miast z prędkościami dochodzącymi do 200 km/h - mówi Kamil. - My trenujemy na nieuczęszczanych parkingach poza miastem. Jeździmy z niewielkimi prędkościami, przeważnie 30-40 km/h.

Podczas kilku miesięcy treningów nie obyło się bez wywrotek. Niektóre z nich wyglądały dość poważnie, jednak młodzi motocykliści wychodzili z tych opresji prawie bez szwanku. Jedną z groźniejszych „gleb" zaliczył w zeszłym roku Bartek.

- Posłuchałem rady niedoświadczonego kolegi. Jadąc na tylnym kole, zmieniłem bieg z pierwszego na drugi. Nie wcisnąłem przy tym tylnego hamulca. Motocykl gwałtownie szarpnął i przeleciał do tyłu. Spadłem na ziemię, maszyna kilkakrotnie koziołkowała. Skończyło się na skręceniu nogi, kilku siniakach i konieczności naprawy motocykla - wspomina.

Kk