PÓŁNOCNE ELDORADO

Do Norwegii można dostać się na kilka wygodnych sposobów. W lokalnych biurach podróży można wykupić bilet na przejazd autokarem, rejs promem czy przelot samolotem.

Wyjazdy autokarem organizowane są z Zamościa, Lublina, Przemyśla czy innych większych węzłów komunikacyjnych w Polsce. Za bilet w jedną stronę (1os.) trzeba zapłacić od 390 zł do 650 zł - zależnie od kraju i terminu wyjazdu (im dalej, tym drożej). Kupując bilet na miesiąc, wcześniej można zapłacić za niego 200 zł, a już w przeddzień wyjazdu suma ta wzrasta nawet do 2 tys. zł.

Bezpośrednie połączenia między krajami Skandynawii i Polską oferują linie lotnicze LOT, Wizzair, SAS czy Norwegian Air. Rezerwując bilety odpowiednio wcześnie (np. miesiąc naprzód), można dolecieć z Polski do Oslo i wrócić za niecałe 400 zł. Tanie połączenia obsługuje linia Norwegian Air, a loty odbywają się kilka razy w tygodniu z Warszawy, Gdańska i Krakowa. Lot trwa ponad godzinę, a cena takiego luksusu to ok. 500 zł.

Najtańszy, a jednocześnie bardzo przyjemny środek transportu to promy. Już samą podróż promem można traktować jako formę wypoczynku, dzięki znajdującym się tam sklepom, restauracjom i barom. Rejs trwa od 3 do kilkunastu godzin (zależnie od odległości).

Przy rezerwacji biletów promowych trzeba pamiętać, że ceny często zmieniają się w zależności od sezonu i czy płynie się rejsem dziennym czy nocnym, a także od kategorii kabiny. Średnie ceny na trasie Trójmiasto - Półwysep Skandynawski to ok. 180 zł (30 funtów) w jedną stronę. Przy zakupie biletu na ostatni rejs nocny (np. 21.00-23.00) cena maleje nawet do 19 funtów.

Kursy walut dla poszczególnych krajów skandynawskich (Norwegii, Danii, Szwecji i Finlandii) utrzymują się raczej na stałym poziomie, ich wahania są nieznaczne. Kursy uśrednione: korona norweska - 0,49gr., korona duńska - 0,51gr., korona szwedzka -0,40 gr. Finlandia należy do strefy euro. 

Norwegia nie należy wprawdzie do Unii Europejskiej, lecz do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, którym jest z Unią związana. EOG to strefa wolnego handlu, obejmująca kraje Unii Europejskiej i Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (z wyjątkiem Szwajcarii). EOG opiera się na czterech fundamentalnych wolnościach: swobodzie przepływu ludzi, kapitału, towarów i usług.

W ciągu 7 dni od przyjazdu do Norwegii wszyscy posiadacze pozwolenia na pobyt muszą zgłosić się na komisariat policji celem rejestracji. Niedopełnienie tego obowiązku oznacza nielegalny pobyt w Norwegii, zagrożony wydaleniem z kraju. Każdy imigrant ma obowiązek uczęszczać na lekcje języka norweskiego i zajęcia z wiedzy o społeczeństwie.

Norwegia, jako jeden z nielicznych krajów, pozwala na sześciomiesięczny pobyt w celu poszukiwania pracy. Zaraz po przyjeździe należy zarejestrować się w lokalnym urzędzie pracy, osobiście lub poprzez stronę internetową: www.aetat.no. Po sześciu miesiącach konieczne jest uzyskanie zezwolenia na pobyt. Odpowiednie wnioski można składać jeszcze w Polsce - w norweskich placówkach dyplomatyczno-konsularnych (w Warszawie, Gdyni, Szczecinie i Krakowie) lub już w Norwegii - na komisariacie policji w miejscu pobytu.

Złożenie wniosku o zezwolenie na pobyt z możliwością podjęcia pracy jest możliwe tylko w momencie posiadania pracy na pełnym etacie. Do wniosku dołącza się formularz poświadczeniem zatrudnienia, w którym należy ujawnić wysokość pensji i warunki pracy albo umowę o pracę. Wniosek o zezwolenie na pobyt z możliwością pracy może w imieniu pracownika złożyć upoważniony przez niego pracodawca.

Po otrzymaniu zezwolenia na pobyt należy zarejestrować się w norweskim Urzędzie Ewidencji Ludności, który nadaje numer identyfikacyjny ("PESEL"). W okresie poszukiwania pracy należy dysponować odpowiednimi środkami utrzymania.

Opr. Marta Borowska